جایگزینی بهای نیروی کار با عبادت و فوتبال!!

مجتمع صنعتی رفسنجان « تالیا» همسان غالب مراکز دیگر استثمار نیروی کار در ایران چندین ماه است که هیچ ریالی دستمزد به کارگران نپرداخته است. امتناع سرمایه داران شرکت از پرداخت دستمزدها مطابق معمول در تمامی این مدت با مبارزه و اعتراض و تحصن کارگران شرکت مواجه بوده است. ادامه این وضع، فشار فقر و فلاکت و گرسنگی، عجز از پرداخت اجاره بهای خانه و لاجرم آوارگی، محرومیت از هر نوع امکانات دکتر و دارو و درمان و در یک کلام  فاجعه نابود شدن در زیر مهمیز قهر جنایت و توحش سرمایه، باعث گردیده است که کارگران به تشدید اعتراضات خویش روی کنند. دست به تحصن ها و داد و شکایت های بیشتر بزنند، به سراغ برخی رسانه ها روند و خواستار انعکاس وسیع تر صدای خویش گردند. سرمایه داران شرکت بلافاصله این اقدام کارگران و تداوم اعتراض آن ها به عدم پرداخت دستمزدها را نوعی قیام علیه امنیت ملی و مصالح کشور اعلام کرده اند. آنان بسیار قدرتمند عربده سر داده اند که اولاً اعتراض گرسنگان کارگر بسیار بی جاست و باید سرکوب گردد. ثانیاً هر رسانه منعکس کننده صدای کارگران را نیز تحت تعقیب قانونی قرار خواهند داد!! سرمایه داران توضیح داده اند که چرا سرکوب کارگران و تعقیب قانونی رسانه های رسمی منعکس کننده اخبار اعتراض آن ها، حق مسلم و بدون چرای صاحبان مجتمع صنعتی رفسنجان است. آنان با وقاحت و شناعت و درندگی و سبعیت زائدالوصفی که طبیعی همه سرمایه داران در جهنم سرمایه داری ایران است می گویند که:  کارگران اگر دستمزد نگرفته اند اما  درب نمازخانه کارخانه هر روز بر روی آن ها باز بوده است و امکان توپ بازی در زمین فوتبال کنار شرکت هم برایشان فراهم است. آنچه این جانیان با این درجه از وقاحت و شناعت بر زبان می رانند عین همان چیزی است که سرمایه در وسیع ترین سطح در ایران بر کل توده های کارگر اعمال می کند. سی سال است که با همه توحش انجام داده است و انجام می دهد. حداکثر استثمار نیروی کار، تعویق 6 ماه، 6 ماه یا بسیار بیشتر پرداخت بهای نازل نیروی کار آنان و در بسیاری اوقات اخراج و تمرد از پرداخت هیچ سناری دستمزد به هیچ کارگری، اما آنچه اینجا اندکی تازگی دارد اعلام بسیار علنی و رسمی و صریح جایگزینی بهای نیروی کار با عبادت و بازی با توپ فوتبال می باشد.   

سیمای سوسیالیسم

ژوئن 2010