خروش سرخ بیست و سوم اردیبهشت                

                                                                                                                      فرشید شکری

یک پیروزی دیگر:

 مطمئناً همگان بیاد دارند جنبش انقلابی کردستان چگونه پروژه های دوم خردادی ها و دولت اصلاح طلب خاتمی را که قصد داشتند این جنبش را از محتوای رادیکال و انقلابیش تهی کنند با ناکامی مواجه کرد. قطعاً همگان بیاد دارند کمونیست های کردستان چگونه به تقویت گرایش سوسیالیستی در جنبش های کارگری، زنان و دانشجویی در سطح ایران همت گماشتند و در همگامی با کمونیست ها و نیروهای ضد سرمایه داری مناطق مختلف کشور از همان سالهای نخست قدرت گیری اصلاح طلبان حکومتی مانع از پیشبرد کامل سیاست های رفرمیست ها و فمنیست های اسلامی شدند که هدفشان نجات رژیم و مناسبات تولیدی مسلط بر جامعه است. در طول یکسال گذشته نیز مبارزین متشکل در حزب کمونیست ایران و کو مه له بودند که همراه با بسیاری از کمونیست های داخل و خارج کشور توأم با دفاع از خیزش توده ای مردم در تهران و شهرهای بزرگ پیگیرانه به افشای لیدرهای جنبش سبز و طیف های مختلف اپوزیسیون بورژوا- لیبرال و ناسیونالیست پرداختند و برخلاف جریانات چپی که مبارزۀ همه با هم را توصیه می کردند، معترضین را به ساختن جبهه ای مستقل به رهبری طبقۀ کارگر _ که علاوه بر مبارزه علیه استبداد کل نظام سرمایه داری را نشانه می رود_ فراخواندند که تأثیرات این موضع گیری را در رادیکالتر شدن مبارزات مردم دیدیم. برگزاری موفق اعتصاب عمومی در کردستان هم یک پیروزی دیگر برای جنبش انقلابی کردستان بود.

در روز بیست و سوم اردیبهشت ماه 1389 برگ زرین دیگری به صفحات درخشان جنبش انقلابی کردستان افزوده شد. اعتصاب عمومی باشکوه مردم شهرهای کردستان در اعتراض به اعدام پنج فعال سیاسی: فرزاد کمانگر، شیرین علم هولی، مهدی اسلامیان، فرهاد وکیلی و علی حیدریان پاسخ سیاسی درخوری به رژیم وحشی و درندۀ ایران بود. با آن حرکت بزرگ که به فراخوان کو مه له _ سازمان کردستان حزب کمونیست ایران و پشتیبانی نیروهای چپ و کمونیست صورت گرفت، یکبار دیگر مردم مبارز و انقلابی کردستان با اتحاد و همدلی خود پوزۀ سران جنایتکار جمهوری اسلامی را به خاک مالیدند. در آن روز مردم کردستان یکبار دیگر قدرت و ظرفیت مبارزاتی شان را در جهت بزیر کشیدن رژیم سرمایه داری ایران به جهانیان نشان دادند.

با آن اعتصاب پیروزمند٬ مردم کردستان دیوار سرکوب و اختناق را شکستند و گام بلندی در راستای پیشروی مبارزه علیه استبداد حاکم برداشتند. مردم مبارز کردستان با عمل انقلابی شان به کسانی که نسبت به زنده بودن جنبش انقلابی کردستان در ایندوره (اعتراضات توده ای یکسال اخیر) تردید کرده بودند، ثابت کردند این جنبش همانند دیگر جنبش های اجتماعی در پیشاپیش تقابلات سیاسی کشور قرار دارد، و نقش عمده ای در مصاف با حاکمیت ایفا می کند.

خروش یکپارچه مردم کردستان اگرچه اعتراض به اعدام آن پنج انسان آزاده و اقدامی متحدانه به هدف بی اثر ساختن سیاست اعدام و ارعاب بود، معذلک آن خیزش قطب چپ جامعه و کمونیسم  را تقویت کرد. مضاف بر این راه افتادن آن اعتصاب عظیم و موفقیت آمیز، توده های به جان آمدۀ ایران و کردستان را برای غلبه بر رژیم هار اسلامی امیدوار ساخت. اعتصاب عمومی بیست و سوم اردیبهشت ماه در کردستان پیوند جنبش انقلابی این سرزمین را با جنبش سراسری محکم تر ساخت و به فرایند پدید آمدن یک رهبری چپ، رادیکال و انقلابی بر جنبش سراسری سرعت بخشید. همچنین اعتصاب عمومی در کردستان تاکتیک و شکل مبارزاتی ای را به توده های ستمدیدۀ ایران آموخت که بکار گیری آن، نبرد پایمال شدگان علیه ستمگران را وارد فاز نوینی خواهد کرد.

درود بر ارادۀ آهنین و عزم راسخ کارگران و ستمکشان کردستان که برغم مشکلات مادی و معیشتی خود در روز بیست و سوم اردیبهشت در محل های کار حاضر نشدند و به وظیفۀ انقلابی خود پرداختند ؛ درود بر مردم پیکارگر، شجاع و بی باکی که سه دهه است با استقامت و پایداری خود رژیم اسلامی را به چالش کشیده اند، و کردستان این «سنگر سرخ انقلاب» ایران را سرفراز نگه داشته اند. درود بر جوانان آگاه، مبارز و دلیری که بدون وحشت از دستگیری، شکنجه، حبس و اعدام با کاردانی و پرهیز از ماجراجوئی و نیفتادن در تلۀ رژیم و جریانات فرصت طلب، سهم اساسی ای در سازماندهی و پیروزی این اعتصاب داشتند.

پیام اعتصاب عمومی:

جمهوری اسلامی دوباره دریافت که مردم رزمندۀ کردستان در همبستگی با تمام توده های ستمکش ایران دیر یا زود این حکومت جنایت پیشه و ضد بشری را در گورستان تاریخ دفن خواهند کرد. جمهوری اسلامی مجدداً فهمید که مردم انقلابی کردستان و جنبش ایشان ابداً بازیچه و ملعبۀ دست هیچ یک از جناح های سرمایه داری حاکم نخواهند شد و راه خود را تا رهایی از ستم طبقاتی، ملی و جنسی سربلندانه ادامه خواهند داد.

بعضی از نیروهای مخالف، از اپوزیسیون بورژوا- لیبرال و ناسیونالیست گرفته تا برخی از خرده بورژواهای چپ نیز که کارشان توهم پراکنی و تبلیغ برای رهبران "جنبش سبز" و همچنین "سبزهای چپ" در ایران و کردستان است و صرفاً اندیشۀ "اصلاح" رژیم و یا "متعارف" کردن آن را در سر دارند، حتماً دریافته اند که توده های زجر دیدۀ مردم کردستان آگاه تر از آنند که جذب حرف ها و گفته های زهر آلود آنان شوند.

رژیم سرمایه داری حاکم و تمامی جریانات راست محلی و سراسری حالا متوجه شده اند که گرایشات لیبرالیستی و ناسیونالیستی در کردستان سالهاست _ اگر نه با شتاب ولیکن آرام آرام _ رو به زوال گرائیده اند و در عوض این گرایش سوسیالیستی در جامعۀ طبقاتی کردستان می باشد که به گفتمان غالب مبدل گشته و به بمثابه یک واقعیت عینی و قابل مشاهده مطرح ترین بدیل و آلترناتیو شرایط موجود است.

پیام ارزشمند اعتصاب عمومی بیست و سوم اردیبهشت ماه در کردستان چه برای رژیم و اپوزیسیون راست آن و چه برای قدرت های امپریالیستی این بود و هست که گرایش غالب در کردستان کمونیسم و آرمانهای آن است و کومه‌له_ سازمان کردستان حزب کمونیست ایران در صدر رهبری جنبش انقلابی کردستان قرار دارد. به بیان دیگر آن اعتصاب سراسری و موفق مدلل ساخت که کارگران انقلابی، زنان مبارز، جوانان جسور کردستان و بیشتر مردم این منطقه دل در گرو راهبردهای رادیکال کومه له و کمونیست های جامعه دارند و شرط رهایی از وضعیت حاکم را در عملی شدن این راه حلها می دانند.

آنهایی که نیرو و پتانسیل نهفته در جنبش انقلابی کردستان را درک نمی کردند (یا آنرا دست کم می گرفتند) با حرکت بیست و سوم اردیبهشت ماه در کردستان پاسخ خود را دریافت نمودند؛ و آنهایی هم که می انگاشتند براحتی میشود مردم جنگاور کردستان را پشت سر خود برای معامله کردن و یا اصلاح رژیم سرمایه داری- اسلامی ایران و بدین صورت مقبول شدن آن به صف کنند سخت مستأصل شدند. 

و نکتۀ آخر اینکه، رهبران و ارگانهای سرکوبگر جمهوری اسلامی بی نهایت از اقدام دلیرانۀ مردم کردستان که نمایانگر بلوغ فکری و رشد سیاسی ایشان است، شوکه، مبهوت و عصبانی گردیده اند. از همین روی دانستن اینکه اینان از هر حربه ای برای ضربه زدن به توده های برابری طلب و آزادیخواه کردستان، علی الخصوص کمونیست ها روی گردان نخواهند شد، بسی ساده است. آنچه می تواند سد محکمی در برابر ضربات احتمالی رژیم ایجاد کند، این است که با درایت و هوشیاری بیشتری امر مبارزه را به پیش برد و  بیش از قبل قواعد و اصول امنیتی و حافظتی را رعایت کرد.

طبعاً غیر از رژیم ایران، دول امپریالیستی غرب هم بر حسب منافع مادی بلند مدتشان نسبت به گسترش یافتگی فعالیت های سوسیالیستی و پرتوانتر شدن کمونیست های جامعه نگرانند و آنرا برنمی تابند. در روزهای سپری شده دیدیم به چه ترتیب رسانه های دول امپریالیستی همۀ امکانات و نیروی خود را بکار بستند تا همزمان با تبلیغ علیه مقاومت و مبارزۀ مسلحانه مردم کردستان در برابر خشونت و میلیتاریسم حکومت، به هر نحو ممکن رهبری اعتصاب عمومی کردستان و موفقیت این حرکت را به جریانات بورژوا- ناسیونالیست ربط دهند.

کاملاً پیداست که روند تعمیق گرایش سوسیالیستی در هر گوشه ای از‌ دنیا طبقۀ سرمایه‌دار محلی، منطقه ای و جهانی را آشفته می سازد و آنها را برای جلوگیری از تبدیل شدن این گرایش به یک آلترناتیو قطعی به جنب و جوش وامی دارد. بی فایده کردن تبلیغات رسانه ای امپریالیست ها و شکست تحرکات آشکار و پنهانشان بستگی به میزان فعالیت های افشاگرانه و تیز هوشی کمونیست ها دارد. 

                                                          20 مه 2010